TV Ekranı Nasıl İkiye Bölünür?
Bazen hayat, tıpkı o eski televizyonların ekranı gibi, ikiye bölünür. Bir yanda her şey düzgün ve normal görünürken, diğer yanda bir şeyler bozulur, kaybolur ya da eksik kalır. Geçen hafta, Kayseri’de, evde tek başıma otururken bir anda karşılaştım bu ikilikle: TV ekranını ikiye böldüğümde, bir tarafımda geçmiş, diğer tarafımda ise geleceği görmek gibiydi. Ne hissettiğimi anlatamam. O kadar derin bir boşluk vardı ki… Bazen hayatın bir parçası, televizyondaki küçük bir tuşla ikiye ayrılıveriyor, ve işte ben o tuşu yanlışlıkla bastım.
Geçmişin Anılarıyla Baş Başa
Hayatımda her şey yolundaydı. Kayseri’nin sakin sokaklarından birinde, bir akşam üzeri, en sevdiğim diziye göz attım. Ekranda o kadar çok şey oluyordu ki; karakterler, hikayeler, neşeli sahneler… Ama birden fark ettim, bu sefer bir şey eksikti. Bir tuşa bastım ve TV ekranımın ortasında bir çizgi belirdi. Ekran ikiye bölünmüştü.
Bir yanda geçmişin renkleri, eski çocukluk anılarım, mutlu zamanlarım vardı. O eski siyah-beyaz fotoğraflar gibi. Aniden, geçen yıllarda kaybettiğim ama hâlâ yüreğimde hissettiğim insanlarla dolu bir geçmişe götürdü beni. Ekranın bir tarafında, yıllar önce kaybolan çocukluk arkadaşım Burak’ı gördüm. Yıllardır görmediğim, telefonlara cevap vermeyen ama her zaman aklımda olan Burak… Bir zamanlar birlikte koştuğumuz, gülüp oynadığımız sokaklar şimdi kaybolmuştu. TV’nin o ekranında, geçmişin gülümseyen Burak’ı, arka planda kaybolan eski zamanları gördüm.
O an, gözlerim doldu. Hüzünlenmiştim, bir yanım geçmişin hatıralarıyla o kadar iç içeydi ki, ekranın diğer kısmında yeni gelişen olayları görmekten pek hoşlanamadım. Geçmişi hatırlamak, hatırladıkça acı veriyor ama aynı zamanda insanın ruhunu da ısıtıyor. Geride bırakmak zor olsa da, bazen eskiyi anmak gerekebiliyor.
Gelecek Ne Getirecek?
Ama sonra, TV ekranımın ikinci kısmına baktım. Burada başka bir hikaye vardı; geleceğin, belki de bugünden çok daha parlak bir hikayesi… Bu taraf, yeni bir umut taşıyordu. Geleceğe dair heyecan, belirsizlik ve birlikte yaşanacak güzel anlar vardı. Karakterler gülümsüyor, bir şeyler iyiye gidiyordu. Geçmişin hüzünlerinden arınıp, geleceğe doğru adım atmanın verdiği o hafif korku vardı içimde ama yine de umut ediyordum. Ekranın diğer tarafında, kendi hayatımda görmek istediğim, daha aydınlık bir dünya vardı.
Bunu düşünürken bir yanda yeni bir iş arayışı, kariyerimde ilerleme çabalarım, belki de Kayseri dışında başka bir şehirde yeni bir yaşam… Her bir karar, o ekranda oluşan her küçük an gibi heyecan verici ama aynı zamanda tedirgin ediciydi. Geleceği görmek istemekle, geleceğe ne kadar hazır olduğumu sorgulamak arasında gidip geliyorum. Bu ikilik, her zaman yaşadığım bir duygu. Geçmişin güveniyle geleceğin bilinmezliği arasında sıkışmış hissediyorum bazen.
İki Ekran Arasında Kaybolan Zaman
Bazen, TV ekranını ikiye bölmek gibi, yaşamın kendisi de ikiye bölünür. Geçmişin anıları ve geleceğin umudu arasında sıkışıp kalırsınız. O ekranda bir çizgi vardır, fakat o çizgi kaybolan zamanların ve korkuların, isteklerin ve hayal kırıklıklarının somut bir simgesidir. Gelecek, tam da o çizgiyi geçmekle başlar, bir adım atmakla… Ama geçmişi anımsamak da o kadar güzel, o kadar canlıdır ki.
Ekranımda gördüğüm ikilik bir yanılsama gibiydi; hem geçmişin yaşanmışlıkları hem de geleceğin olasılıkları birbirine karışıyor, arada kaybolan bir şey vardı. Tam da o an fark ettim ki, TV ekranı nasıl ikiye bölünürse bölünsün, her iki taraf da birbirine çok bağlıdır. Ne geçmişi ne de geleceği tek başına yaşayamıyoruz. Geçmiş, geleceği şekillendiriyor. Gelecek ise geçmişin izleriyle var oluyor.
Bir Ekran, Bir Yaşam
Gözlerimi kapattım. Hüzün ve heyecan, korku ve umut iç içe geçmişti. TV ekranındaki iki taraf gibi hayatım da birbiriyle örtüşen iki paralel evren gibiydi. Geçmişin anılarına sahip çıkarak, geleceğe doğru adım atmanın verdiği o derin, karmaşık duygu… O an, ne olduğunu bilmesem de, bir şekilde her şeyin güzel olacağına dair bir inanç doğdu içimde. Çünkü biliyorum ki, tıpkı ekranda gördüğüm gibi, hayat da en sonunda her iki tarafın birleştirilmesiyle tamamlanacak. Beni bekleyen güzel bir şeyler var.
Bir tuşla her şeyin değiştiği bir dünya… Ama yine de içimde, belki bir gün geçmişin anılarını ve geleceğin umutlarını bir arada yaşamanın huzurunu bulacağıma dair küçük bir umut taşıyorum.